رمز ارز چیست؟‌ قسمت اول

رمزارز ها (کریپتو کارنسی) ارزهای دیجیتال یا مجازی هستند که به عنوان بستری برای مبادلات ساخته شده اند. آنها از رمزگذاری برای بالا بردن امنیت و تایید تراکنش‌ها و همچنین کنترل ساخت واحد‌های جدید از یک رمزارز استفاده می‌کنند. به صورت خلاصه رمزارزها ورودی های محدودی هستند که در یک پایگاه داده موجود هستند و کسی نمی‌تواند به جز در موارد خاص آنها تغییر دهد.

 

تاریخچه :‌

در اواخر قرن ۲۰ام تلاش‌های متعددی برای ساختن یک ارز دیجیتال شد با سیستم‌هایی مثل Flooz و Beenz و دیجی‌کش که حتی به بازار ورود نیز کردند اما همه این تلاش‌ها به دلایل مختلفی چون کلاه‌برداری، مشکلات مالی و حتی اختلاف بین کارمندان و رئیس‌ها منجر به شکست شدند.

قابل توجه است که همه این سیستم ها از یک رویکرد “شخص ثالث مورد اعتماد” استفاده می کردند ، به این معنی که شرکت های پشت سر آنها معاملات را تأیید و تسهیل می کردند. با توجه به عدم موفقیت این شرکت ها ، ایجاد سیستم نقدی دیجیتالی مدت طولانی از نظر فعالان این حوزه یک پروژه امکان ناپذیر بود.

سپس، در اوایل سال ۲۰۰۹ ، یک برنامه نویس ناشناس یا گروهی از برنامه نویسان تحت نام مستعار Satoshi Nakamoto بیت کوین را معرفی کردند. ساتوشی آن را به عنوان یک سیستم نقدی الکترونیکی نامتمرکز نظیر به نظیر (peer to peer)توصیف کرد. یعنی هیچ سرور مشخصی دخیل نیست و هیچ کنترل مرکزی وجود ندارد. این مفهوم شباهت زیادی به شبکه های همتا برای اشتراک فایل دارد.

A stranger in a red scarf and bitcoins around

 

یکی از مهمترین مشکلاتی که هر شبکه پرداخت باید آن را برطرف کند، “دوبار صرف کردن” است. این یک روش کلاهبرداری برای صرف دو برابر همان مقدار اولیه است. راه حل سنتی یک شخص ثالث قابل اعتماد – سرور مرکزی – بود که سوابق موجودی ها و معاملات را حفظ می کرد. با این حال ، این روش همیشه مستلزم وجود یک سازمان در مقام کنترل بودجه شما و تمام اطلاعات شخصی شما است.

در یک شبکه غیرمتمرکز مانند بیت کوین ، هر یک از شرکت‌کنندگان باید این کار را انجام دهند. این کار از طریق بلاک‌چین انجام می شود – رهبری عمومی همه معامله‌هایی که تاکنون در شبکه اتفاق افتاده است، در دسترس همه است. بنابراین، همه افراد در شبکه می‌توانند بالانس هر حساب را مشاهده کنند.

هر معامله یک پرونده است که از کلیدهای عمومی فرستنده و گیرنده (آدرس کیف پول) و میزان سکه های منتقل شده تشکیل شده است. همچنین معامله باید با کلید خصوصی آنها توسط فرستنده به سیستم وارد شود. همه اینها فقط رمزنگاری اساسی است. سرانجام ، معامله در شبکه پخش می شود اما ابتدا باید تأیید شود.

در یک شبکه رمزنگاری ، فقط ماینر‌ها می‌توانند معاملات را با حل یک معمای رمزنگاری شده تأیید کنند. آنها معاملات را دریافت ‌می‌کنند ، آنها را به عنوان مشروع علامت گذاری می کنند و آن‌ها را در شبکه پخش می کنند. پس از آن ، هر گره از شبکه آن را به پایگاه داده خود اضافه می کند. پس از تأیید ، معامله غیر قابل تغییر و برگشت ناپذیر می شود و یک ماینر پاداش (reward)، به علاوه هزینه معاملات (fee) را دریافت می کند.

در اصل، هر شبکه رمزنگاری مبتنی بر اجماع مطلق کلیه شرکت‌کنندگان درمورد قانونی بودن ترازها و معاملات است. اگر گره‌های شبکه بر سر یک تعادل واحد اختلاف نظر داشته باشند ، اساساً سیستم خراب می‌شود. با این حال ، بسیاری از قوانین از پیش ساخته شده و برنامه ریزی شده در شبکه وجود دارد که از وقوع این امر جلوگیری می کند.

ارزها به این نام خوانده می شوند زیرا که فرایند حفظ یکپارچگی (اجماع) با رمزنگاری قوی تضمین می شود. این موضوع، در کنار عوامل ذکر شده باعث می شوند که مفاهیمی نظیر اشخاص ثالث و اعتماد کور به کلی منسوخ شوند.